Բյուջեն «պրոֆեսիոնալ» մսխում են

Թավշյա դեպքերից հետո ինչպես բոլոր ոլորտները, դիանագիտական կորպուսը նույնպես թարմացվեց, նորացվեց, ավելի ճիշտ Նիկոլ Փաշինյանը ազատվեց նախկին ռեժիմի կարկառուն ներկայացուցիչներից, եւ <<սվոյ>> մարդկանց նշանակեց դեսպաններ:

Մի քանի օր առաջ կառավարությունն ԱԳ նախարար Զոհրաբ Մնացականյանի առաջարկով որոշեց խոշոր գումար` 347 մլն 522 հազար դրամ հատկացնել արտաքին գործերի նախարարությանը՝ ՀՀ դեսպանատների համար։ Մնացականյանը դա երկար-բարակ հիմնավորել է, փորձելով բացատրել, թե կլորիկ այդ գումարը ինչի համար է ուրս գրվել: Ասել է, թե նախկինում արտերկրում ՀՀ դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ղեկավարների պաշտոնում հաճախ կատարվել են նշանակումներ, որոնք ԱԳՆ համակարգից չէին:

«Նրանց մի մասը՝ մասնավորապես Վատիկանում, Ժնեւում եւ Լոնդոնում ՀՀ դիվանագիտական, Լիոնում եւ Լոս Անջելեսում ՀՀ գլխավոր հյուպատոսական ներկայացուցչությունների ղեկավարները իրենց առաջարկությամբ հրաժարվել էին հասանելիք աշխատավարձերից, ընտանիքի անդամներին փոխհատուցման գումարներից, բնակարանների վարձավճարներից, բժշկական ապահովագրությունից եւ ներկայացուցչական այլ ծախսերից, Լոս Անջելեսում Հայաստանի գլխավոր հյուպատոսն իր վրա էր վերցրել նաեւ Գլխավոր հյուպատոսության անձնակազմի պարտադիր ապահովագրական ծախսերը։ ՀՀ արտաքին գործերի նախարարության բյուջետային հայտում վերոնշյալ ծախսերը ներառված չեն եղել, եւ այդ նպատակով բյուջեից գումարներ չեն հատկացվել»։ Հիմա, ըստ նախարարի, դիվանագիտական ծառայության արդյունավետության բարձրացման նպատակով 2018թ․ մայիսից որդեգրել են այլ քաղաքականություն, համաձայն որի՝ արտերկրում ՀՀ դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ղեկավարներ նշանակում են կադրային դիվանագետներին՝ ԱԳՆ համակարգից, ինչը հավելյալ ծախս է առաջացրել։ Պարզ ասած, եթե նախկինում, դիցուք Սերժ Սարգսյանի փեսա Միքայել Մինասյանը կամ մյուսները ֆինանսապես ապահովվածության արդյունքում հրաժարվել են բյուջեի գումարներից, ապա հիմա այդ պաշտոններում նշանակվել են մարդիկ, որոնք չունեն համապատասխան միջոցներ եւ պետությունը ինքը պետք է հոգա: Ու այդ պատճառով է, որ մեկ տարվա կտրվածքով 700 հազար դոլար է բյուջեից նախատեսվում այդ բացը լրացնելու համար:

Որքան էլ քննադատենք, թե դեսպանի պաշտոնում չպետք է նշանակել համակարգից հեռու անձանց, դիցուք ժամանակին Ազնավուրն էր Շվեյցարիայում ՀՀ դեսպան, Յուրի Վարդանյանը՝ Վրաստանում, Միքայել Մինասյանը Վատիկանում եւ այլն, միեւնույն է Հայաստանի դեսպանների աշխատանքի արդյունավետությունը ըստ ամենայնի գնահատվում է ներդրումների ներգրավման եւ տնտեսական կապերի ակտիվացման տեսանկյունից, եւ այս գնահատաելու գաղափարը նոր չէ ու հաջողված են եղել այն դեսպանները, ովքեր կարողացել են մեծ ներդրումային հոսքեր ապահովել, իսկ մնացած պրոֆեսոինալ հարցերը ուղղորդվել են ԱԳՆ-ի կողմից: Հարց է ծագում, թե ինչով է «պրոֆեսիոնալ դիվանագետների» աշխատանքն ավելի արդյունավետ, քան ոչ պրոֆեսիոնալներինն էր։ Դիտարկենք միայն մեկին՝ Շառլ Ազնավուրինը, եթե երջանկահիշատակը մատը մատին էլ չխփեր, իր անունն ու ներկայությունը բավական էր, որ Հայաստանի անունը բարձր պահվեր տվյալ երկրում:
Այնպես որ պրոֆեսիոնալ լինելը դեռ չի նշանակում օգոիտ տալ պետությանը, իսկ այս դեպքում ճիշտ հակառակն է, այն բեռ է դառնում պետբյուջեին:

Անի Սահակյան