-Պարո՛ն վարչապետ,-մկկաց գառը
Մի անգամ մի գառ նստած էր գոմում, Մեկ էլ վարչապետը եկավ անկոտրում, Թե բա՝ էս գառը յոնջա չի՞ ուտում, Չլինի՞ ուտում է, հետո՝ ուռում: -Պարո՛ն վարչապետ,-մկկաց գառը, -Էս մեր տերերը՝ բիրտ ու աներես, Մեզ հացի տեղը զուր հույս են տալիս, Թե՝ գարուն կգա, ու յոնջա կուտես: Արդեն 20 տարի սպասում ենք գարնան, Բայց էլ չենք ձգում, սովում ենք, մրսում, Ամեն մի նոր տեր, նոր եկած ֆերմեր, Մեզ կուտ է տալիս՝ խոտի փոխարեն, Որ չմկկանք, որ միշտ լուռ մնանք, Մեզ կերակրում սին խոստումներով, Ու մատաղ անում, ուտում կուշտ փորով: Հիմա եկել ես, որ ի՞նչ անես, Տեսնես ուռել ենք, որ հետո մորթե՞ս, Թե՞ քո պոետիկ մտքերով պես-պես, Պիտ մեր դարդերին դարման անես: Ջորջ Օրուել, 1984 թ. «Ռանչպարների կանչը» Վահե Մակարյան Հրապարակ
