Մի քննադատեք Լուլուին, քանզի պատճառները թողած չարժե պայքարել հետևանքների դեմ

Վերջին օրերին հայտնի ժամանցային հաղորդումների վարող, ներկայումս ԱԺ պատգամավոր, ով ներկայացնում է «Իմ քայլը»  դաշինքը՝ Լուլուն, հայտնվել է քննադատության թիրախում՝ իր մի շարք արտահայտությունների պատճառով, և մասնավորապես  նրա  համար, որ նշել էր, թե երկրում  անաչառ և ազատ լրատվամիջոց չի մնացել՝ բացառությամբ  մի քանիսի:

Այն, որ Լուլուն քաղաքական մտքեր է արտահայտում և նույնիսկ հայտնվում է ուշադրության կենտրոնում, զարմացրել է նույնիսկ իրեն: Դատեք ինքներդ, նախկին իշխանությունների օրոք նրա գրառումները ոչ մեկին չէին հետաքրքրում, քանզի ոչ մեկի մտքով չէր անցնում լուրջ վերաբերվել այս գեղեցկուհու մտքերին: Քանզի, երբ գեղեցկուհին նաև քաղաքական որև1 է բառապաշար էր օգտագործում, արդեն ողջունելի էր:  Սակայն ոչ մեկի մտքով չէր անցնի ,որ ինչ - որ ժամանակ անց նրան կարելի է տեսնել, որպես ... ԱԺ պատգամավոր:

Եվ  այստեղ է, որ  նրա խոսքերին սկսեցին լուրջ վերաբերվել, քանզի հասկանալի է, որ Լուլուն խոսում է ոչ միայն իր, այլև՝ իշխանության շուրթերով:  Իսկ ներկայիս վերնախավում գիքորությունը, ինչպես հայտնի է, ամենատարածված երևույթն է, որից հավանաբար նյարդայնանում է նաև Փաշինյանը: Մեկը ասում է, թե լրատվամիջոցների մեծ մասը հակահեղափոխական են, մյուսը նշում է, որ ունևորների 70 տոկոսը պիտի բռնագանձվի, իսկ երրորդը ընդհանրապես համարում է, որ ղարաբաղցիներին պիտի քշել Հայաստանից: Դրա համար էլ մի պահ հրահանգված էր՝ ոչ մեկին չխոսել, և «կոլեկտիվ» տեսակետը ներկայացնելու համար հանձնարարված էր մի քանիսին: Սակայն ֆեյսբուքյան դարում բոլորի բերանները երկար փակել հնարավոր չէ: Դրա համար էլ մենք իմանում ենք  «տնեցիների խոսակցությունից», որ այսօր Փաշինյանի համար միակ վստահելի  լրատվամիջոցները ՝ Հ1-ն է,  ՀԺ-ն և Ազատություն  ռադիոկայանը:

Այդ իսկ պատճառով, շատ լրատվամիջոցների ներկայացուցիչներ նեղսրտնած են՝ բաինչպես ստացվեց, որ Փաշինյանը օտար է համարում բոլոր  նրանց, ովքեր ժամանակին իրեն աջակցեցին հեղափոխության ժամանակ:

Պետք է պատմություն կարդալ: Օրինակ, մինչև 1917-ի հեղափոխությունը, հեղափոխական մամուլը բոցաշունչ ձևով աջակցում էր բոլշևիկներին, էսերներին: Ցարը համընդհանուր ատելության սիմվոլն էր դարձել բոլորի համար: Բոլշևիկների իշխանության գալուց հետո, փակվեցին բոլոր  մնացած կուսակցություններն ու մամուլի միջոցները, որոնք ազատ գործում էին Ցարի կառավարման ժամանակ և սկսեցին խանգարել  նույն... բոլշևիկներին: Եվ պարզվեց, որ այն ժամանակվա բոլշևիկներ- լուլուների համար միակ օբյեկտիվ մամուլի միջոցները ՝ «Правда»-ն էր, «Известия»-ն, և «Новая Жизнь»-ը:

Այդպես է ստացվում բոլոր հեղափոխությունների ժամանակ, երբ իշխանության են գալիս «матрос-железняк»-ները, իսկ հեղափոխական  իշխանությունն էլ հայտարարում է, որ «каждая кухарка может управлять государством»: Այսօր մեր հեղափոխականներն էլ են ասում, չէ, որ «ավելի լավ է անփորձ ազնիվ կադրեր ունենալ, քան թե փորձված կաշառակերներ»:

Որոշ ժամանակ անց մարդիկ հոգնելու են այս համընդհանուր մարտնչող տգիտությունից և առաջ է գալու պրոֆեսիոնալ ազնիվ մարդկանց պահանջվածությունը: Եվ պարզվելու է, որ այն թեզը, թե «ավելի լավ է մարդը անգրագետ լինի, բայց ազնիվ», իրականում հնարել են մարտնչող տգետները, որպեսզի վերևում իրենց մնալու խնդիրը «լեգիտիմ» լինի:

Սակայն պարզ է , որ «кухарка»-ները մեծ հաշվով երկիր չեն կարող կառավարելև դրա համար էլ, որոշ ժամանակ անց, անհայտանում են, և նրանց տեղը գալիս են լուրջ գործիչներ:

Խնդիրը միայն այն է, որ այդ փուլում երկիրը մեծ և վտանգավոր չափսերի կորուստներ չունենա: Իսկ այն, որ այդ կորուստները անխուսափելի են, ակնհայտ է: Քանզի հեղափոխությունը միշտ էլ արհավիրք է երկրի համար, որի դիմաց պետք է վճարել:

Սակայն ազգը վճարում է ոչ միայն այդ հեղափոխության, այլև այդ հեղափոխության հիմքերը ձևավորելու և դա հանդուրժելու համար նույնպես:

Այնպես որ, Լուլուին չարժե շատ մեղադրել, քանզի չի կարելի պատճառները թողած՝ պայքարել հետևանքների դեմ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան