Դեկորատիվ տղերքն ու Սերժ Սարգսյանը

Վերջին ժամանակները հայկական ԶԼՄ-ներում պարբերաբար տեղեկություններ են հայտնվում նախկին իշխանավորների մասին, որոնք իբր կարող են գեներացնել քաղաքական գործընթացները, եթե Փաշինյանի իշխանության նկատմամբ հիասթափությունը հասնի որոշակի մակարդակի: Մեկ տեղեկություն է սպրդվում, որ նախկին վարչապետ Կարեն Կարապետյանն է Հայաստանում քաղաքական հավաքներ կազմակերպում, մեկ գրվում է, թե Ռուսաստանի իշխանությունը խաղադրույք է կատարել Տիգրան Սարգսյանի վրա, քաղաքական շրջանակներում չեն դադարում քննարկումները նախագահ Արմեն Սարգսյանի շուրջ, որը ըստ տեղեկությունների՝ նույնպես քաղաքական հավակնություններ ունի եւ ինչ որ պահի կարող է ռուսաստանյան շրջանակների աջակցությամ իշխանություն վերցնել, իսկ առյժմ զբաղված է իր վարկանիշով: Միանգամից ասենք, որ նշված երեք գործիչներն էլ դատապարտված են ձախողման, նրանք երեքն էլ Սերժ Սարգսյանի քաղաքական ասպարեզ բերած այսպես կոչված դեկորատիվ գործիչներն են, որոնց գործունեությունը լավ հիշողություններ չի առաջացնում: Տիգրան Սարգսյանի վարչապետության ժամանակները՝ 2008-2014-ը կարելի է ասել ամենախայտառակն էին: 2008-ին սկսված համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամին դիմագրավելու համար վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը խորհուրդ էր տալիս չխոսել տնտեսական ճգնաժամի մասին, նույնիսկ առաջարկում էր օգուտներ քաղել ստեղծված իրավիճակից, սակայն արդյունքում 2009-ին Հայաստանը ունեցավ 14,1 տոկոս ռեկորդային անկում՝ երկրորդ ամենամեծ անկումը աշխարհում: Սարգսյանի կառավարման ընթացքում Հայաստանում որևէ խոշոր տնտեսական ծրագիր չի իրականացվել: Միակ ծրագիրը եղել է Հյուսիս-հարավ 550 կիլոմետր երկարությամբ Մեղրի-Երևան-Բավրա մայրուղին, որն իր բնույթով դարձել է ձախողված ծրագիր: Տիգրան Սարգսյանի անփառունակ վախճանն արագացրեց կեսմիլիոնանոց երկու բիոզուգարանների եւ այլ խելահեղ ծրագրերի արդյունքում: Կարեն Կարապետյանի մասին էլ սյուռ հիշողություններն այն մասին են, որ սա Հայաստանի կարելի է ասել միակ պաշտոնյան է, որը բարձր աշխատավարձը գերադասեց պետական շահից եւ Հայաստանից հեռացավ առաջին հնարավորության դեպքում, իսկ երկրորդ անգամ վարչապետի պաշտոնում հաստատվելուց հետո նա պետությունը ցանկանում էր գուբերնիայի վերածել, կամ պատկերավոր ասաց՝ Գազպրոմի ֆիլիալ: Պատահական չէ, որ ռուսական շրջանակները նրա վարչապետության շրջանում ցնծության մեջ էին, այս սրընթաց գավառացումը թերեւս կանխեց Նիկոլ Փաշինյանը իր թավշյա հեղափոխությամբ, որին ակնհայտ դիմադրում էին Կարեն եւ Սամվել Կարապետյանները՝ Ռուսաստանի ընտրյալները, որոնք պլանավորում էին Սերժ Սարգսյանից հետո իշխանությունն իրենց ձեռքը վերցնել: Դե իսկ Արմեն Սարգսյանը մի անկախ հանրապետություն է, այս մարդը կարողանում է էժանագին փիառ անել, ասենք երեխաների հետ պաղպաղակ լիզել, հեծանիվով շրջել մայրաքաղաքի փողոցներում, ոտքով շրջել մարդկանց մեջ, փոխարենը Հայաստանում հետհեղափոխական կյանքը եռռում է, վիճահարույց ձերբակալություններ, պրոցեսներ, իսկ Արմեն Սարգսյանի հոգում անասելի անդորր է, նա ձայն չի հանում որեւէ առիթով: Անի Սահակյան