Շատ բան կպարզվի, իր տեղը կընկնի, սեւ ու սպիտակի օրերը կանցնեն. Հովիկ Աբրահամյան

Հայտնաբերված զենքի մասին հայտարարությունները, այս ամբողջ աժիոտաժը ոչ այլ ինչ է, քան մանկամտություն: Tert.am-ի հետ զրույցում այս մասին հայտարարել է ՀՀ նախկին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը՝ անդրադառնալով անդրադառնալով «Մարտի 1»-ի գործի շրջանակում Մխչյան գյուղի նախկին մեխանիկա-վերանորոգման գործարանի տարածքից ԱԱԾ-ի կողմից ապօրինի զենքի հայտնաբերման միջադեպին: Հարցին, թե ապօրինի զենքի հայտնաբերման միջադեպի առնչությամբ հայտնել է, որ այդ զենքի ու տարածքի հետ կապ չունի, այդ դեպքում՝ արդյո՞ք սա իր նկատմամբ վենդետա է համարում, Հովիկ Աբրահամյանը պատասխանել է. «Անօրինական զենք պահել չի կարելի, եւ ում որ հարկն է, ես ամոթանք արդեն տվել եմ դրա համար։ Հարցի այս կողմում մարդ է, որ սխալական է, եւ հասկացել է իր սխալը։ Բայց ինչ ասես, երբ հարցի մյուս կողմում պետությունն է, որն իրեն պահում է ոգեւորված չար մանկան պես։ Գտած զենքի մասին հայտարարությունները, այս ողջ աժիոտաժը ոչ այլ ինչ է, քան մանկամտություն։ Ինչո՞ւ էիք ի լուր աշխարհի ստուգում դրանց կապը «Մարտի 1»-ի դեպքերի հետ, միանգամից վերջին 20 տարիների բոլոր միջազգային զինված հակամարտությունների հետ կապն էլ ստուգեիք։ Ամոթ է»: Աբրահամյանը նաեւ հավելել է, որ նոր իշխանությունները դեռ երիտասարդ են, չեն ընկալում, որ մարդկանց հանիրավի անվանարկել չի կարելի։ Վերջին օրերին շրջանառվող թեմաներից է նաեւ Հայաստանում չգրանցված, այսպես ասած, «ստվերային այգիների» առկայությունը, որտեղ նույնպես շրջանառվում է Աբրահամյանի անունը: Այս մասին հարցին էլ պատասխանել է. «Ղեկավարել իրականում այլ բան է նշանակում, ու կոնկրետ այս դեպքում նշանակում է ծաղկեցնել ամենավատ ու անպիտան հողն այնպես, որ քո անձնական օրինակով այլոց մղես բարիք ստեղծելու։ Ղեկավարել՝ չի նշանակում հարվածել, անհիմն ստորացնել, անվանարկել ու հաճույք ստանալ։ Ճիշտ հակառակն է նշանակում։ Շատ բան կպարզվի, իր տեղը կընկնի, սեւ ու սպիտակի օրերը կանցնեն, ոգեւորվածները կսառեն, լուռ նստածները կոգեւորվեն: Ամեն ինչ կանցնի, բայց անպիտան ու անմշակ լքված հողերի վրա այգին կշարունակի ծաղկել ու բերք տալ»: Ի՞նչ ուղղությամբ է այժմ շարժվում Հայաստանը հարցին ի պատասխան՝ նախկին վարչապետն ասել է, որ առաջ կարելի է գնալ միայն, երբ թեթեւ ես ու արագ, իսկ երբ ամեն քայլդ կոնկրետ մարդկանց ճակատագրերի հետ խաղ է, որ խեղում է դրանք, այդ բեռը քայլ առ քայլ ծանրանում է ուսերիդ: