Արտերկրի բուհերում ուսանած Մայր Աթոռի միաբանները դատապարտում են

Որպես արտերկրի բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում ուսանող Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի միաբաններ սրտի ցավով ենք հետևում Հայաստանում վերջին օրերին ծավալվող իրադարձություններին, որոնք կապված են Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի և Ամենայն Հայոց Հայրապետի անվան հետ: Մտահոգությամբ ենք արձանագրում այն, որ մի խումբ հայորդիներ, ինչպես նաև մեր հոգևոր եղբայրներից ոմանք, անտեսելով վերջին 15-20 տարիների բազում ձեռքբերումները Եկեղեցու կյանքում և տարվելով հերոսանալու մոլուցքով՝ թույլ են տալիս իրենց ծառա և գործիք դառնալու որոշ մութ ուժերի ձեռքին: Փորձելով ինչ-ինչ թերացումներ կամ խախտումներ գտնել և դրանք համեմելով անհարիր մեղադրանքներով՝ պայքարում են իրենց ծնողի դեմ և այդպիսով ուրիշ հավատավոր անձների մոլորության առիթ դառնում. «գայթակղություններ պետք է որ գան, բայց վայ այն մարդուն, որի միջոցով կգա գայթակղությունը» (Մատթ. 18: 7): Վստահ ենք, որ Հայ Եկեղեցու պայծառությունը և հոգևոր կյանքի վերազարթոնքը, ինչպես նաև եկեղեցում առկա խնդիրների կարգավորումը պայմանավորված չեն Վեհափառ Հայրապետի կամ որևէ բարձրաստիճան եկեղեցականի հեռացումով: Անընդունելի ենք համարում, որ եկեղեցու պատմությանը և կանոնական դրվածքին «տեղյակ» մեր միաբանակից եղբայրները նախ իրենց թույլ են տալիս պահանջելու ազգիս Հայրապետի հրաժարականը և ապա այդ նպատակին հասնելու համար նախընտրում փողոցային պայքարի ճանապարհը: Մեր կարծիքով՝ այստեղ ավելի շուտ յուրաքանչյուր հոգևորականի ու հավատացյալ հայորդու՝ իր դերի, պատասխանատվության ու պարտականությունների գիտակցման հարցն է: Հեշտ է որևէ մեկին մեղադրելով՝ արդարացումներ գտնել կամ բացատրություններ տալ ինչ-որ իրավիճակի կամ երևույթի համար, սակայն ինչպես Սբ. Գրքում է ասվում՝ «նախ քո աչքի միջի գերանը հանիր» (Մատթ. 7: 5): Նախքան որևէ մեկին մեղադրելը և ինչ-որ պահանջներ ներկայացնելը յուրաքանչյուրս պարտավոր ենք նախևառաջ ինքներս մեզ քննելու, թե արդյոք մենք, իբրև եկեղեցու մեկ մասնիկը, ամբողջությամբ գիտակցում ենք մեր պատասխանատվությունը և գործնականում ապացուցում այդ գիտակցության առկայությունը: Համոզված ենք, որ Եկեղեցու զորացմանն ու բարեկարգությանը նպաստելու լավագույն ուղին յուրաքանչյուր անձի կողմից ստանձնած պարտականությունների հստակ գիտակցումն է և դրանք իրականացնելուն ուղղված այն միջոցների կիրառումը, որոնք բյուրեղացել են մեր Եկեղեցու դարավոր փորձառության շրջանակներում: Այս իմաստով մենք, որպես ուսանող միաբաններ, մեր Սուրբ Եկեղեցու բարեկարգության ճանապարհներից մեկը համարում ենք ուսման ընթացքում ձեռք բերված մեր գիտելիքների ու փորձառության արդյունավետ օգտագործումը Եկեղեցու անդաստանում: Կարծում ենք, որ հավատավոր մեր եղբայրների որդեգրած ներկա գործելաոճը խաթարում է եկեղեցու բնականոն գործունեությունը և առկա խնդիրների լուծմանը նպաստելու փոխարեն, կարծես, փորձ է արվում ավելորդ ցնցումներ առաջացնել ներեկեղեցական կյանքում: Լիահույս ենք, որ շատ շուտով մեր եղբայրները, վատնելով իրենց անցողիկ միջոցներն ու սին ձգտումները, կանդրադառնան իրենց ընթացքին և որպես խոհեմության ու իմաստության դրսևորում կսրբագրեն ներկայիս մոտեցումը՝ վերադառնալով հայրական տուն, որտեղ իրենց է սպասում ներող և սիրող հայրը: Տ. Տիրայր աբեղա Հակոբյան (Իտալիա) Տ. Հուսիկ աբեղա Սմբատյան (Ավստրիա) Տ. Վազգեն աբեղա Պետրոսյան (Գերմանիա)